Bovenkant van de pagina
Ga direct naar de navigatie
Ga direct naar de content

It Takes Two To Tango

Harpiste Jaike Bakker onderzoekt deze zomer samen met zangeres Sterre Konijn, fluitiste Rieneke Brink en percussionist Natalia Alvarez-Arenas Arias nieuwe manieren om kunst over te brengen. De musici betrekken de locaties en het publiek erbij. It Takes Two To Tango is een ontwikkeltraject; geen concert is hetzelfde!

In het kopje Archief rechts bovenin vindt u de concertverslagen en foto's.

Mocht u meer informatie over ons ensemble willen, neem dan contact met ons op via jaikebakker@hotmail.com.

1

  • 15 jul 2014
    Don BoscoDon Bosco, Pomphulweg 106, 7346 AN Hoog Soeren Pomphulweg 106 7346 AN Hoog Soeren, 

Waarom maken we muziek? En wat maakt dat sommige concertervaringen je als muzikant of publiek bijblijven? Of juist helemaal niet? Wanneer voel je je als publiek betrokken? En wanneer is er afstand? En hangt dat van de muziek af of van iets anders?

  • Om een antwoord te vinden op deze (en vele andere) vragen, en om volop te kunnen experimenteren, sluiten wij ons een week op in een huisje op de Hoge Veluwe. De enige bezoekers hier zijn wilde zwijnen en het team van NJO natuurlijk, want wij staan er niet alleen voor. Vandaag zijn wij dit project gestart met regisseur en cellist Bart van Rosmalen, en beeldend kunstenares Beatrice Puijk. We hebben vragen gesteld en antwoorden gezocht, ervaringen gedeeld, korte stukjes gespeeld, veel geïmproviseerd en lang gediscussieerd. Waar wij het echter allemaal meteen over eens waren: wij willen in een concert een ervaring delen met ons publiek. Om ie...

    Gepost door: Bart van Rosmalen, 15 jul 2014,23:08

Improvisatiesessie in de Baak

Vandaag stond in het teken van experiment. Wat wordt de werkwijze van It Takes Two To Tango? Aan de hand van vier improvisatiesessies kwamen verschillende dingen aan bod. Hieronder enkele voorbeelden uit onze improvisatiesessies.

  • De eerste improvisatie bestond uit een samenspel van twee muzikanten, allebei zittend. Eromheen bewegen de andere twee. De performance voelde aan als een geheel, iedereen was goed op elkaar ingespeeld.

    In de twee improvisatie stond de harpiste centraal, opnieuw zittend op een stoel. Eromheen bewogen de drie performers. We voelden in deze sessie minder samenhang als in de eerste improvisatie.

    In de derde improvisatie verdeelden wij ons in twee groepjes. Een groepje begon met een kleine improvisatie, waar de andere groep op reageerde. Na ongeveer 2 minuten ruilden we ons toeschouwerschap om tot performer. We wisselden zes kee...

    Gepost door: Bart van Rosmalen, 15 jul 2014,22:33